bitti.

belki yuzyuze, belki kisacik bir mesajla, belki telefonda bagiris cagirisla, belki seve seve, belki istemeye istemeye, belki nedenli, belki nedensiz, belki hakli, belki haksiz.

bir iliskinin daha sonuna geldin, bir donem daha sona erdi.

 

ilk bir kac saat:

telefon rehberinde ‘askim, balim, bocegim’ diye kaydettigin ismini degistir (ya da ayrilmanin dozuna gore rehberden sil)

atilmis ne kadar mesaj, saklanmis ne kadar konusma, mail varsa sil!

sosyal medya hesaplarindan sil (yetmediyse engelle!)

yakin olan bir kac dosta haber sal, anlat, icini dok. onlar da iliskilerini kessinler derhal onunla.

telefondaki resimleri sil, sil, sil! (yok silme, buna hazir degilsin, onlar bir muddet daha kalsin).

 

ilk gece:

sabaha kadar agla (hatta az once silemedigin fotograflara bak bak agla).

 

ilk bir kac gun:

yemek yok, uyku yok, dalginlik ve halsizlik cok.

‘oyle olsaydi, boyle olurdu’, ‘soyle deseydim bitmezdi’, ‘ne dedim de gitti’, ‘ya ama simdi neden bitti’ diye diye kendini ye bitir.

iyi hatiralarinizi dusun agla; kotu anlariniz gelsin aklina kufurlerini art arda sirala.

alinan hediyeleri, gonderilmis cicekleri, ustunde yazan notlari gozunun gormeyecegi, elinin ulasamayacagi, kalbininse unutamayacagi bir yere kaldir (hic cicek gelmediyse, otur bir daha yan derdine!).

 

ilk haftasonu:

arkadaslarla kendini disari at.

ohhh be dunya varmis degil mi, ne kadar da ozlemissin dostlarla keyfi! iyi oldu iyi, yalnizlik en guzeli. (gecenin sonu: gecenin basinda hesapsizca yuvarladigin raki kadehinin icinde aglarken bulursun kendini)

 

 

aradan gunler haftalar gecmeye basladikca;

radyoda sizin sarkiniz caldiginda radyo kanalini degistir,

beraber gittiginiz yerlerden uzak dur; karsilasiriz belki deyip surekli oralarda dolanmayi kes,

ortak tanidiklarla konusma bir sure, haber alma, duyma, bilme…

 

ilk bir kac haftayi atlatinca tamamdir, bundan sonrasi daha kolay olacak.

zamanla azalacak, zamanla daha az acitacak ve biliyorsun ki yine her sey olacagina varacak.

ama icinde seni rahatsiz eden bir sey var; degil mi? hani nasil desem, ‘yarim kalmislik hissi?’

bazi insanlar vardir yarim biraktiklari her sey yuzunden eksiktir yasamlari; eger onlardansan sen de, ayrildiktan sonra en cok o kemirecek icini.

 

paylasilacak anlar, biriktirilecek anilar, atilacak kahkahalar, dokulecek gozyaslari, soylenecek sevgi sozleri, opulecek dudaklar, sarilacak kollar, icine cekecegin kokusu…

gidilecek yerler, izlenecek filmler, icilecek rakilar, saraplar…

edilecek danslar vardi sarmas dolas, yazin dugunlere katilacaktiniz beraber (hatta bazilarina usenip katilamayacaktiniz)…

puzzle almistiniz, ona baslamadiniz daha. bir de mutfagin lambasi degisecekti.

ya o ufacik kedi, ona kim bakacak simdi?

evde vereceginiz partilere ne demeli; arkadaslariniz gelecekti, onlari agirlayacaktiniz sabahlara kadar, kutlayacaktiniz her guzelligi.

bir suru tatil de planlamissinizdir; planlamadiysaniz bile beraber gitmek istediginiz bir suru yer vardir, illa konusulmustur. e kim kiminle gidecek simdi?

 

bu ve benzerleri; aklinda, kalbinde olup da yapamadigin her sey rahatsiz edecek seni.

ama belki; belki de iyidir bu yarim kalmislik hissi.

cunku bilirsin ki, gunu geldiginde bu melankoli halinden cikip ayaga kalkacak ve tamamlayacaksin hepsini. ne de olsa yarim birakmazsin sen hic bir seyi.