#1

butun her seyin baslamasinin uzerinden 2 yil, bu fotografin cekilmesinin uzerinden 2 ay, senin aramizdan ayrilmanin uzerindense sadece 2 hafta gecti. dusundugumde 2 sene cok kisa, 2 hafta cok ama cok uzun.. bir daha seni goremeyecegimi, bir daha sana sarilamayacagimi, bir daha bana ‘canim kizim’ diye seslenemeyecegini bilsem de her an kapidan girecekmissin gibi geliyor; bilmekle, idrak etmek arasindayim. bu hissin hic gecmeyecegini, bundan sonra her seyin cok zor olacagini biliyorum. ama ilk gunden beri bizim icin katlandigin tum zorluklari, cektigin tum acilari dusununce biraz daha kalmani istemek bencillik olurdu. sen artik rahat ve huzurlusun ya biz bununla avunup, sensizlige alismayi ogrenecegiz. inaniyorum ki sen hep beni izleyip, kollayip korumaya; bense seni her animda hissetmeye devam edecegim ve bir gun tekrar bulusacagiz. o zamana kadar benim icin kendine cok iyi bak babacigim; ben de en az senin bana bakacagin kadar iyi bakmaya calisacagim kendime. seni cok seviyorum herseyim, huzur icinde, nurlar icinde yat!

#2

Herkes ‘nasilsin’ diye soruyor, ben ‘iyiyim’ diyorum. Soranlar sorunun, ben cevabin sacmaliginin farkindayim. Aslinda verecek cevabim yok, cunku nasil oldugumu bilmiyorum. Garibim; hissettiklerimin dogrulugundan emin degilim.
Uzaktan gorseniz beni, hic anlamazsiniz; yakindan baksaniz bana derdim yok sanirsiniz. Icime girseniz, ah icimden gecenleri bir bilseniz.. Geceleri yalniz uyuyamiyorum mesela, o gittiginden beri onun yataginda yatiyorum; fotograflarina bakamiyorum. Yillardir gece gunduz demeden dolastigim o yollarda, sokaklarda yuruyemiyorum, korkuyorum. Donup donup arkama bakiyorum, sanki artik herkes farkinda beni koruyup kollayacak kimsemin kalmadiginin. O kosulsuz guven yok artik, ne yaparsam yapayim beni sevecek, koruyacak adam yok; bunu biliyorum. Yaptigim her sey kulfet bana, hele guldugum anlar; gulmekten utaniyorum. O nefes almiyorken, benim nefes almam haksizlik gibi geliyor, utaniyorum. Bir daha ne zaman bir sey yaparken sucluluk hissetmeyecegimi dusunuyorum, bir yandan da onun hep istedigimi yapmami isteyecegini biliyorum. Ben hayatimdan, hayallerimden vazgecersem onun kizacagini, uzulecegini dusunuyorum. O yuzden biraz hayata tutunmaya, yanimda olmasa bile onu mutlu etmeye; cok ovundugum, cok gurur duydugum ‘babamin kizi’ olmaya devam etmeye calisiyorum; kendim icin degil, sadece onun icin. Bir de canim annemle ablam icin devam ediyorum. Bugun tam 1 ay oldu ve ben onu cok ama cok ozluyorum

#3

Parca pincik kagitlari, notlari saklama huyum var, atamiyorum hic birini. Sonra bir gun hic hatirlamadigim bir yerden cikiyorlar, tipki bu not gibi. Biz birbirimize notlar yazip birakirdik sabah kalkan okusun diye, ama anlamli ama anlamsiz, iyi ki yazmisiz. Bu notunda yazdigin gibi, sen her yere erken giderdin, bu huyumu da senden almisim galiba. Sabah okuluna erken giderdin, arkadaslarinla bulusmaya erken giderdin, beni almaya erkenden gelirdin, butun hastaligin boyunca da tum o hastanelere erken gittin. ‘Baba sabahin korunde ne isimiz var, bosuna orada beklemeyelim’ derdim, ‘Olsun biz gidelim’ diye cikarirdin bizi evden. Sonra o soguk, sevimsiz koridorlarda beklerdik beraber… Ben sirf kafan dagilsin diye sacmalardim, sen her zamanki gibi susup otururdun…
Simdi her neredeysen oraya da erken gittin; cok hizli ve cok erken gittin. Ne oldugunu, nasil oldugunu hic anlamadik, bir anda oldu bitti her sey. Sensiz gececek ilk yila girdik dun, sen 2015’i de beklemedin… Bu yila beraber girebilseydik, duzelecekti sanki her sey, oyle bir his vardi icimde ama yapamadik. Girdigimiz bu yilin hic bir onemi yok artik.
Her seyin ustunden cok uzun zaman gecmis gibi geliyor ama hala cok yeni (zaman diye bir kavram kalmiyormus meger). Daha ne kadar zaman gecmesi gerekiyor bilmiyorum, herkes ‘bekle’ diyor; aylar gecti, yillar gecmeye basladi, ben sessizce bekliyorum. (Bir de ‘niye oyle seyler yaziyorsun’ diye soruyor herkes. Cunku ben derdimi baska turlu anlatamiyorum, kimseleri karsima alip da konusamiyorum. Bir sekilde devam etmem gerekiyor, bende yaziyorum…)

* Babam gittikten sonra instagram’a onunla ilgili koydugum ilk 3 fotograf ve yazi yukaridakiler; icimden bunlari buraya da koymak geldi.
Dun tam 10 ay bitti o gideli,bu sabah da ruyamda gordum kendisini, kimbilir kac aydir gelmiyordu ruyama. Tedavisini birakmisiz ama babam cok daha iyiymis, yogurt yiyordu bir istahla (ne kadar israr etsek yemezdi hastayken). Ruyamda dedim ki, ‘tedaviyi biraktik ama belki de bu yogurt ise yariyordur, baksana ne kadar iyi gozukuyor’. Sonra alarm caldi, uyandim. Farkettim ki hala ayni yerdeyim; bilincaltim hala anlatmaya calisiyor bana bazi seyleri. ‘Gizemcim’ diyor icten ice, ‘hic bir sey ise yaramadi malesef, baban gitti; bunu kabullen.’