her temizlikte sana dair birşeyler buluyorum çekmecelerde, kıyıda köşede, kalbimde… ne zaman sona yaklaştığımı hissetsem anılar çıkıyor bir yerlerden ve durduruyor beni. aldığım tüm kararlar yok oluyor birden bire, hepsi gerçekliğini yitiriyor.
ben değil miydim daha dün ‘farkındayım istenmiyorum artık eskisi gibi’ nutukları atan bi hastahane odasında. kısa sarı saçlı kadın anlayışlı gözlerle bakıyordu bana ‘herşeyin farkındasın, olması gereken bu’ derken. ‘istediği zaman neler yapabildiğini biliyorum çünkü’ dedim kendimi inandırmak istercesine ‘istediği zamanlarda neler neler yaptı. ne imkansızları başardı, ne engelleri aştı, ne duvarları kaldırdı içimde.’
annem dışarıda beni bekliyordu bu sefer; ‘ne kadar çok güldün’ dedi yeşil deri koltuklu odadan çıkınca. oysa ben hep gülüyorum o odada. anlattıklarım komik geliyor çünkü. ‘insanlar neler anlatıyor kimbilir, benim söylediklerime bak’ diyorum. kısa sarı saçlı kadın ciddiye almaz beni diye düşünmüştüm aslında ilk seferinde. ama senden çok dikkat ediyor; senin hakkında söylediklerime. bazen ‘yazık’ düşüncesi geçiyor gözlerinden, yakalıyorum. yakaladığımı farkedince benimle aynı hisleri paylaşan bir kadın olmaktan çıkıp beyaz önlüğünü giyiyor üzerine. doktor-hasta oluyoruz yeniden ve ben devam ediyorum saçmalamaya…
biliyorum ki çok iyiyim son zamanlarda, herkesin tahmin ettiğinden daha iyiyim. insanların ‘nasılsın?’ sorusuna ‘iyiyim, oldukça’ deyince şüpheyle bakıyorlar bana. ama artık bunu içten söyleyebiliyorum; hissederek. yakın zamanda şüphe de kalkacak gözlerinden, sormalarına bile gerek kalmayacak ‘nasılsın?’ diye. bilecekler ki artık iyiyim, tam anlamıyla, herşeyimle…
çünkü kararlı bu sefer eski ben, kararlı herşeyi bitirmeye kendi içinde. zaten kalan sadece o’nun içindekiler, fazlası ya da başkası yok. bu o’nun savaşı artık, tek kişilik oyunu. başka kimse yok bu oyunda, başka zamir yok!
bu temizlikte onu durduranları da atacak, çünkü artık gücü var ve inancı yok bazı şeylere eskisi kadar… o’nu geri döndüren ne varsa yolundan, kararından, gidecekler bu sefer çöpe…
çünkü isteği var artık ‘eskisi gibi’ olmaya, kendi başına. ve biliyor ki isteyince oluyor herşey. gerçekten isterse aşıyor duvarları, engelleri ve çok istiyor bu sefer tekrar bir bütün olmayı, eskisi gibi kendi başına…
20/11/2011
kayitlaragecsin 