ben gizem. 27 yasindayim. yakindan taniyanlar ‘gigi’ der; tanidigini zannedenler…

bazilarina gore ‘hayatin baharindayim’. bu aralarsa fazlasiyla karman cormanim…

son 1 senedir yuzumdeki sivilceler, sacimdaki beyazlar artti. biraz kilo aldim. sinirli biri oldum. sinirimi hic alakasi olmayan insanlardan cikardim. anneme satastim durduk yere, babama sardim. bel fitigim tavan yapti, el bileklerimde garip garip agrilar.

son 1 senedir cok calistim. ogrenmeye calistim, daha iyi biri olmaya calistim. yanlis denilenleri yapmamaya calistim. insanlari kirmamaya, hakkimi savunmaya, mutlu olmaya, anlamaya, dinlemeye, dinlenmeye, kendimi gelistirmeye, gulmeye, yardimci olmaya, daha farkli biri olmaya calistim.
yuklem hep calismakti; ozne, tumlec, zarf, zamir degisti.

belki de yapamadim…

sanildiginin aksine hic simarik bir cocuk olmadim ben. ogretmen bir anne babanin cocugu olarak, simarik olma sansim da yoktu zaten.
her istedigim yapildi benim, cunku aslinda ben her istedigimi soylemedim.

sinirlarimi bildim. ben cok istersem, ailem yapamazsa, cok uzulurlerdi; ondan bazi seyleri istemedim. bunu ayirt edebildim.

hala ayirt edebiliyorum, farkedebiliyorum bir cok seyi. hayatimin en sacma durumundan kurtulmak icin gittigim psikolog da demisti ‘sen her seyin farkindasin, cok guzel analiz edebiliyorsun.’ diye. ‘tek derdin istemedigini yapmiyorsun’.

hakliydi.

bazi durumlarda istemedigim seyi yapmadim bugune kadar. durum sadece benimle ilgiliyse, beni baglayacaksa sonuclari, kendim nasil istiyorsam oyle yaptim.

eskiden cok uzulurdum birileri beni sevmediginde ‘ama niye?’ derdim. ‘ne yapmis olabilirim ki?’

sevgi arsiziyim ben; yalandan da sevse biri beni, sevinirim hemen. ama sonra ogrendim herkesin beni sevemeyecegini. buna uzulmemeyi de ogrendim zamanla. kimse beni sevmek zorunda degildi. ama saygi gostermek zorundaydi. ben oyle yetistirildim. benim de sevmedigim insanlar var ama saygida kusur etmedim bugune kadar.

cok kirginim bazi sebeplerden, cok da kizginim. kizginligim gecer, saman alevi gibidir, hep oyle olmustur. kirginligi da unutuyorum genelde, o konuda da salagim biraz. ama bu sefer biraz farkli, icim acidi. ‘cabama n’oldu’ dedim; ‘nerede bu kadar ugrastigim didindigim?’
hic gorulmuyorsa zaten yaptiklarim, ne anlami var ki ugrasmanin?

ben gizem, 27 yasindayim. bugune kadar ogrenemediklerimi ogrenmem lazim bundan sonra.

ne yaparsan yap, bazen yetmiyor; yetemiyorsun.

aile, arkadas ve ask disinda , her sey yalan aslinda (belki bazi arkadaslar da yalan, zaman gosterecek onu da)

bazen insanlarin neyi, neden yaptigini anlayamayabiliyorsun.

hayatinda cok iyiler de olacak, cok kotuler de; bunu secemeyeceksin.

yanlis anlasilacaksin, herkes istedigi gibi anlayacak seni. genelde anlatmalisin kendini, ama bazen hic bosa tuketme nefesini.

simdi bunlari ogrenme zamani.

olur da basarirsam, bir ust sinifa gecerim.

yok basaramazsam, daha cok kazik yerim…

17/07/2012